Het vrijlaten van mijn kinderen

Deze mooie blogpost vond ik terug in het archief. Nooit gepubliceerd, maar ook te mooi om dat niet te doen. Van januari '20 ongeveer.

Loslaten van mijn kinderen (of beter gezegd: vrij laten) 

De afgelopen periode stond erg in het teken van loslaten. Het loslaten van ons gezinshuis op Ibiza. De gezinsvorming zoals we die de laatste 5 jaar hadden. Het samenwonen met Sebastiaan (de geweldige vader van mijn dochters). Werk. Bezittingen. De ideeën en concepten die ik had over het vormen van een gezin en het zijn van een moeder. Loslaten om vrij te zijn. 

Rondzwerven en geen thuis 

Afgelopen vrijdagavond bleef ik samen met Luna en Gaia bij onze lieve vrienden slapen. De Yurt is nog niet af. Het rondzwerven en het ‘scheiden’ gaat het kleintje niet in de koude kleren zitten. Als ik haar voor de zoveelste keer in een week: ‘Mama, huis’ hoor zeggen schiet ik er aardig van vol.

Het bevestigt tegelijkertijd ook dat de keus om terug naar Nederland te gaan goed is, te kiezen voor het maken van een basis voor ons om vanuit te fladderen en te avonturieren. Vrijdagavond leek ze al een beetje te gaan snotteren maar dat was erg mild, de nacht was vreselijk draaierig en in de ochtend begon het snot uit haar neus te lopen. 

Eerste vakantie als alleenstaande achterblijver

Die dag ben ik met haar thuis gebleven. Gaia kon zo vrij aan de borst drinken en kunnen rusten. De dag erna zouden ze voor het eerst met hun vader op vakantie naar Oostenrijk gaan en dus ook voor het eerst zonder mij.

Toen ik zondag met Luna spullen voor de vakantie aan het kopen was vloog het mij ook ineens naar de strot. Holyshit! Deze herinneringen zal ik niet met ze maken op de manier waarop we onze avonturen beleefden. Is dit het echt allemaal waard?! Was een gedachte die geregeld voorbij kwam.

Zeker omdat ik zag dat Gaia er zo’n moeite mee had. En alsmaar zieker werd. Die avond steeg haar koorts naar 39.5. Toen mijn moeder zei dat ze beter niet moest vliegen met koorts begon ik erover te lezen en heb het met Sebas besproken. Als ze echt heel ziek was zou ze bij mij blijven. Maar waarom was dit nu ineens zo heftig? Pikt ze iets van mij op? Voelt ze zich verantwoordelijk? 

Afstemmen en verbinding maken 

Ik ben heel goed gaan voelen en ben me op haar gaan afstemmen in die nacht. Het voelde alsof het in haar lijfje was gaan zitten en dat ik haar de bedding mag geven om dat los te laten. Haar meegenomen in die reis die nacht en heel clear laten voelen dat alles helemaal oké is en dat ik altijd en overal bij ze ben.

In ons hart met elkaar verbonden, ieder verankert in haar eigen Zijn. Dat ze zich om mama allebei absoluut geen zorgen hoeven te maken. De verantwoordelijkheid mogen laten vallen, dat ze nog veel te klein zijn om zich voor mijn geluk/huis/etc. verantwoordelijk te voelen. Dat mijn geluk en leven mijn verantwoordelijkheid is. Dat zij kind zijn en ik hun moeder. En dat ik rete trost op ze ben en dankbaar. Dankbaar hoe ze me alles spiegelen.

Ik heb ze voor elke dag een geschreven kaartje meegegeven en een rozenkwarts en nog wat lekkers in een unicorn doosje 🦄. Ik gun het ze zo om vrij te zijn! Zelfs vrij van mij en mijn attachments naar mijn kinderen en de rol als moeder. Om 04.00 was haar koorts gezakt naar 37.6. Wat nabijheid, afstemming en mama’s helende handen kunnen bijdragen. Deze helende reis doet me denken aan het volgende gedicht:

Kahlil Gibran - gedicht

''Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van 's levens hunkering naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.
Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
want hun zielen toeven in het huis van morgen,
dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.
Je mag proberen gelijk hun te worden, maar tracht niet hen aan jou gelijk te maken.
Want het leven gaat niet terug,
noch blijft het dralen bij gisteren.
Jullie zijn de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten.
De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige,
en hij buigt je met zijn kracht opdat zijn pijlen snel en ver zullen gaan.
Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter
een vreugde voor je zijn:
want zoals hij de vliegende pijl liefheeft,
zo mint hij ook de boog die standvastig is."