Wendy's verhaal

Zo begon het allemaal

Ik heb een lange weg afgelegd om te komen waar ik nu ben. Toen ik op de middelbare school zat wilde ik namelijk advocaat worden. Waarom? Omdat ik dan lekker veel geld kon gaan verdienen. Want ja, dat was toch de bedoeling van het leven? Dus ik startte met een juridische opleiding, maar toen ik eenmaal de wetboeken moest induiken begonnen de alarmbellen te rinkelen en ben ik vroegtijdig gestopt. Vond mijn omgeving trouwens niet zo slim. Maar ik was al bezig met een nieuw idee, namelijk om iets creatiefs te doen. En dus volgde een 5-jarige modeopleiding en allerlei stages en baantjes in binnen- en buitenland. Maar wat bracht dit leven me nu echt? In mijn early 20’s merkte ik dat ik steeds meer na ging denken over de ‘grotere levensvragen’ en paste die hele ‘modewereld’ niet meer. Mijn droom van succesvolle stylist worden op de redactie van ELLE was niet meer.

In verwachting

Op een warme zomerdag in 2013 ontdekte ik dat ik in verwachting was van ons eerste kindje! Onze spullen stonden op dat moment in dozen, het spaargeld was opgegaan aan sushi. We hadden woning en werk al opgezegd, want wij gingen het avontuur tegemoet door neer te strijken op Ibiza. Mensen in onze omgeving vroegen hoe we dat allemaal gingen doen maar we zeiden steeds: ‘we gaan gewoon’. We vertrouwden erop dat het wel goed zou komen, dat het universum ons daarin kon leiden. Die zwangere maanden op Ibiza waren heel bijzonder! Maar ook zo intens. Ik had geen werk en zat in mijn ‘zwanger-zijn’ cocon. Ik las alles over een bewuste geboortevoorbereiding, had mijn eigen persoonlijke proces en probeerde zo gezond mogelijk te leven. De zwangerschap was voor mij de uitnodiging te leren vertrouwen en niet vanuit angst te leven. Want dat was iets waar mijn leven voor een groot deel door werd beïnvloed. Ik leefde in mijn hoofd in plaats vanuit mijn hart. Maar toen kwam de geboorte en die was magisch! Thuis, hoog boven op een berg met de mensen om mij heen die ik zelf had uitgekozen. Zij hadden vertrouwen in mij en het natuurlijke proces van baren. Binnen 5 uurtjes was ze daar! Luna Skye. Uitgescheurd en wel kwam er een arts op bezoek om goed naar mijn wond te kijken. Hij gaf mij de ‘Healing Herbs’ om mijn wond te genezen (zonder te hechten) en zo startte mijn fascinatie voor (zelf) natuurlijk genezen met behulp van de wonderen der natuur.

Wauw! De periode die volgde was zo bijzonder

Met Luna werd ik de diepte in geslingerd. Borstvoeding ging niet vanzelf, ik voelde me angstig en onzeker, at slecht en als het me lukte om nog te douchen was het een wonder. Alles stond in het teken van mijn dochter. De bijzondere zielen die we op Ibiza ontmoetten inspireerden ons om de wereld verder te verkennen. We trokken 7 maanden na de geboorte van Luna met 5 koffers en baby in de draagzak de wijde wereld in. Zonder plan. Met weinig geld. Maar met een enorme drang om de wereld te zien. Onze eerste stop was Bali, en hier volgde ik ook een doulatraining bij de meest inspirerende geboortewerker die ik ooit heb leren kennen: Robin Lim. Deze trainingsweek stond in het teken van míj. Dit was het eerste wat ik deed voor mezelf na de geboorte van Luna. Het was alsof alles klopte! En zo inspirerend. Ik had mijn missie gevonden!

Terug naar Nederland en ‘het woord’ verspreiden

Willen we een vredige wereld? Dan dienen de geboortes zacht te zijn. Zacht voor moeder en kind. Dat is waar ik in geloof. Tijdens mijn stages in Amsterdamse ziekenhuizen merkte ik dat er nog een boel werk aan de winkel was. Ik begreep het ook niet. Deze werkelijkheid was zo anders dan de werkelijkheid die ik had gecreëerd. Wat was het verschil? Lag het aan de mensen waarmee ik me omringde? Waren écht zoveel vrouwen zo angstig? In de jaren die volgden heb ik veel geboortes mogen begeleiden en heel veel geleerd en gelezen over deze thema’s. De geboortes die ik begeleidde varieerden van hele medische settings tot hands-off geboortes thuis. Toen ik begon als doula was ik duidelijk in mijn voorkeuren maar inmiddels maakt het me geen klap uit waar iemand gaat baren. De geboorte moet zacht zijn, punt. Een ingeleide bevalling of hands-off in een hutje in de bergen – het kan allemaal. Zolang elke zwangere vrouw zich maar gehoord, geliefd, gedragen en gesteund voelt. Als jaarlijks zo’n 17.000 – 34.000 vrouwen hun bevalling (een woord dat ik doorgaans niet gebruik, maar nu wel van toepassing is) als traumatisch ervaren, dan gaat er iets gigantisch mis. Want denk je eens in hoe, behalve de moeders, de baby’s zich gevoeld moeten hebben tijdens de geboorte?

Zelfgenezing en zelfliefde

Na 2 jaar borstvoeding was ik inmiddels bijna opgegeten. Ik had alles gegeven. Hoe ging ik nou goed voor mezelf zorgen? Ook dat heb ik moeten leren. Ik bezocht allerlei mensen om me te helpen. Van healers tot artsen. Met als basis mijn diepe geloof in ‘zelfgenezing’, op welk gebied dan ook. Toen ik via een vriendin in aanraking kwam met Mooji wilde ik er in het begin weinig van weten, totdat ik zijn teaching begon te voelen in plaats van ze te proberen te begrijpen. Zelfliefde groeide. Inzicht ook. Ik wilde leven in waarheid en in verbinding met ‘the Self’, zoals hij dat noemt.

Als ‘waarommer’ thuiskomen bij jezelf

Begin 2017 werd een schildklierafwijking bij mij ontdekt en de arts vertelde me dat ik altijd aan de pillen zou moeten. Op dat moment was ik al in verwachting van onze tweede dochter. Met dit verhaal nam ik geen genoegen en ging op zoek naar ‘de waarheid’. Ik ben trouwens een ‘waarommer’, mocht het je nog niet opgevallen zijn. Neem geen genoegen met ‘ja, daarom’. Ik denk dat we de geboortewereld alleen maar kunnen veranderen als vrouwen het geven van geboorte weer terugpakken! In verband met mijn gezondheid nam ik mijn voeding onder de loep en paste ik mijn voedingspatroon drastisch aan. Ik keek niet alleen kritisch naar alles wat ik in mijn mond stopte maar ook wat ik op mijn huid smeerde. Zo zijn we begonnen met het gebruiken van de 100 % natuurlijke Shea Butter die ik nu via mijn webshop verkoop. Ik at al een paar jaar biologisch, maar echt gezond was ik nog steeds niet bezig. Door veel te lezen, artsen te bezoeken die echt goed zijn en die echt bij mij passen én door aan de slag te gaan met mijn gezondheid begon ik op te bloeien tijdens de zwangerschap van Gaia. Eindelijk wóónde ik weer in dit lijf en ben er steeds beter voor gaan zorgen. In mijn koppie is het soms nog een drukke boel, maar daar weet ik nu steeds beter van een afstandje naar te kijken. Gaia’s geboorte was wederom weer een hele bijzondere reis waar ik me ditmaal nog veel beter op had voorbereid. Door mijn liefde en bewondering voor de placenta koos ik voor een ‘lotusgeboorte’ voor ons. Dit was heel magisch. Als vinden de meeste mensen het maar een vreemde bedoening. Doordat ik tijdens mijn werk vaak heb gezien wat het met baby’s doet om snel van hun placenta gescheiden te worden wilde ik dat echt niet voor mijn dochter.

Mijn levensverhaal heeft me tot zover dit geleerd: ik moet het niet willen zoeken in andere mensen, methodes of in spullen. Want thuiskomen bij jezelf, voor mij is er niks rijkers dan dat.